Safari in Limnos!

Posted on Updated on

10417593_10152604488623908_7409466096371765040_nΕλληνική έκδοση εδώ.

I first set foot in Limnos 4 year ago. It was August. For those of you who don’t know, Limnos is a moderately big island in the NE Aegean Sea. Konstantinos, a good friend and longtime surfer, had invited us in the island for an extended weekend. They had put together a windsurf and kite club. “They”, is he and 2 friends of his, with peculiar nicknames and close to mythical stories surrounding them. Three windsurfers that after traveling to the hottest surfing spots on the planet, decided to wait for the next big wave in a small bay, SE of Limnos.

In the beginning, they set up only a small restaurant and a few tents for the hardcore windsurfers who were spending the whole summer there. We arrived at night. The first thing that struck me was the sky. Clear, bright and full of stars. And quite busy it seemed. Full of airplanes passing by. It’s amazing how many airplanes you can spot in the night sky given the right conditions. Absence of light pollution. At the small restaurant of Surf Club Keros we tasted delicious homemade food and we found shelter in a rather crappy room at a nearby village (not that we bothered a lot). We stayed there for 4 nights and we made a promise to come back.

8282131206_81bdc18b39_zThis year, was our 3rd at Keros. We arrived bearing all the winter tiredness and the frustration of a long, hot summer in the city, in search of cooler weekends by the beach. It sounds fun but it isn’t. The temperature in the cities during the Greek summer are unbearable and the nearest summer destinations (at least from Thessaloniki) are not my idea of relaxation. Traffic jams, unbelievable crowds, packed beaches, chaos.

But Limnos is another story. Surf Club Keros now is a lot more that just a restaurant and a windsurfing school. There isn’t any hotel or any “rooms to let”, but there are tents that even Arab royalty would envy. They are meant for those who want to live the luxury of glamping (yeap, that’s what they call it, apparently worldwide) and there are also smaller tents resembling a USA cavalry camp for those feeling more adventurous.10300147_10152604488783908_3704348042914250843_n

There are mountain bikes and routes to ride through salt lakes and fields of wild grass and hills and trails worth exploring. There are SUPs (stand up paddle boarding) for the days the wind is not strong enough, yoga & massage and of course surfing boards, windsurfs and kites.

But above all there are really interesting people at Keros. Boys and girls that genuinely love what they do and that pass on their enthusiasm, their joy, their spirit. Even if you are not a surfer. Communication codes are different. Here you discuss about the sea, the waves, the (surfing) techniques that you want to improve. You talk about bicycling, running, swimming, whatever makes you feel good and keeps you in motion.

BIMAGE_1212ut Limnos has a lot more to offer. The landscape remains unchanged for the last 60 years. You feel as if time stopped. In the largest part of the island there is nothing to obstruct your line of sight, nothing between you and the horizon. Scattered spots of civilization, a few lights, quietness. The rural roads of the island are passing through the village squares and in order to find your way, you have to ask the people sitting there for instructions. Moving from one place to another becomes a small adventure as road signs are a rare species in the island. When you leave Myrina, the capital, and the most busy part of the island, you come across wild, fruitful plains with low vegetation, volcanic landscapes and beautiful bays. The island has a magnificent, mysterious aura that is revealed to the traveller slowly. IMG_2895

Like when you visit the sand dunes. A route that will take you into a unique location and you’ll feel as if you were in sub saharan Africa. Visit them just before the sunset when the colors fill the sky.

10627447_10152609224088908_1508397189_oLike when you are on the hill of Kavirio, an ancient place of worship. Up there you’ll have an unobstructed view of most of the NE Aegean sea. On a clear day you can see Samothraki (another Greek island) and Mount Athos. And as soon as you get the ancient vibes coming from the centuries, you can go down the cliff and take a dive into the cave of Philoctetes (it’s a long story).

Like when you visit the ancient theater of Ifaistia. A wonderful and remarkably preserved theater where you can enjoy shows even today.IMG_4058

Limnos is revealed to you slowly. She needs her time. Every year you discover something new. A new route for running, a new trail for mountain biking, a new bay for snorkeling, a new cliff for diving. And as soon as you fill your day with experiences you continue your quest. A new tsipouradiko (for those who don’t know it’s the Greek equivalent of tapas bars), a traditional coffee shop, a fish tavern. “Not to miss” spots remain the same for years: You ‘ve got to taste fish at Giannakaros (at Kotsinas), spaghetti with lobster and shrimps at Glaropoula (at Nea Koutali) and of course you shouldn’t leave the island without visiting Man-Tela at Sardes. Every local will recommend these. The rest you’ll have to find on your own.

You can say many things about Limnos. There is only one thing that you should do. Go there and spend as many days as you can.

Safari στη Λήμνο!

Posted on Updated on

IMG_0401English version of the Post here.

Πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου εκεί πριν από 4 χρόνια. Μήνα Αύγουστο και πάλι. Ο Κωνσταντίνος, φίλος καλός και surfer δεινός, μας είχε προσκαλέσει στο νησί. Είχαν στήσει μια σχολή surf λέει, με κάτι φίλους του με περίεργα παρατσούκλια και ονόματα. Τρεις surfers που περίμεναν τα κύματα σε διάφορες γωνιές του κόσμου, είχαν αποφασίσει να σταθούν σε έναν μικρό όρμο ΝΑ της Λήμνου, ονόματι Κέρος.

10417593_10152604488623908_7409466096371765040_nΣτην αρχή στήσανε ένα εστιατόριο και κάτι αντίσκοινα για τους ορκισμένους surfers που ξεκαλοκαιριάζανε εκεί. Φτάσαμε νύχτα. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο ουρανός. Έναστρος και καθαρός. Και πολυσύχναστος. Απίστευτο το πόσα αεροπλάνα μπορείς να διακρίνεις να κινούνται. Στο μικρό εστιατόριο του  Surf Club Keros φάγαμε σπιτικό φαγητό και βολευτήκαμε σε κάτι μάλλον άθλια δωμάτια σε ένα κοντινό χωριό (δε μας πτόησε). Μείναμε 4-5 βράδια τότε και υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να ξαναπάμε. Read the rest of this entry »

Τρέχοντας στο Ζαγόρι

Posted on Updated on

10585244_10152547319283908_1710137448_oΤο Σαββατοκύριακο δεν ξεκίνησε καλά. Κάτι άσχημα νέα, κάτι αδιαθεσίες, κάτι η τετράωρη οδήγηση μέσα στη ζέστη, φτάσαμε στα Ζαγόρια πάνω που έπεφτε το βράδυ. Η Ελεάνα με πυρετό, εγώ να σιχτιρίζω την τύχη μας, έβγαλα τη νύχτα δύσκολα.

Σηκώθηκα στις 4.30, μισή ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και άρχισα να αρματώνομαι. Η καλή κυρία του ξενώνα είχε φροντίσει να ετοιμάσει το πρωϊνό μας από το βράδυ.

Ξεκινήσαμε για τους Κήπους όπου θα δινόταν η εκκίνηση, μια ευχάριστη και χαρωπή παρέα 3 δρομέων. Οι δυο από μας αρκούντως ανυποψίαστοι, ορεξάτοι μέσα στην άγνοια μας. Συμπέρασμα: 10564045_10152547319208908_1557977884_oΤο πρωί στο βουνό κάνει κρύο, όχι απλά δροσιά. Ευτυχώς που ήταν ανοιχτό το καφενείο και λουφάξαμε μέσα. Σε λίγο πήραμε θέση στην εκκίνηση και αρχίσαμε το καλαμπούρι με τους υπόλοιπους και τις απαραίτητες selfies για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας.

Read the rest of this entry »

Why We Humblebrag About Being Busy

Posted on Updated on

Harvard Business Review:

There was a time I was so proud of working endless hours and being on a constant run. I thought it was a prerequisite to success. Well, after a few fails (some epic ones) I realised that being always busy doesn’t necessarily make you more productive. It doesn’t make you better and it definitely doesn’t make you more successful. It makes you more tired.
Don’t get me wrong, I don’t mean that success comes without hard work and dedication. But before overloading your schedule think what really matters in this life.

Originally posted on HBR Blog Network - Harvard Business Review:

We have a problem—and the odd thing is we not only know about it, we’re celebrating it. Just today, someone boasted to me that she was so busy she’s averaged four hours of sleep a night for the last two weeks. She wasn’t complaining; she was proud of the fact. She is not alone.

Why are typically rational people so irrational in their behavior? The answer, I believe, is that we’re in the midst of a bubble; one so vast that to be alive today in the developed world is to be affected, or infected, by it. It’s the bubble of bubbles: it not only mirrors the previous bubbles (whether of the Tulip, Silicon Valley or Real Estate variety), it undergirds them all. I call it “The More Bubble.”

The nature of bubbles is that some asset is absurdly overvalued until — eventually — the bubble bursts, and we’re left…

View original 1,016 more words

#TedxThessaloniki14 Every end is a beginning

Posted on

Όταν ανακοινώθηκε το φετινό TedxThessaloniki δεν ήμουν απόλυτα βέβαιως πως θέλω να πάω. Τον αρχικό ενθουσιασμό μετά την εμπειρία TedxThessalonki του 2012, διαδέχθηκε μια μάλλον άγευστη εκδήλωση το 2013. Ίσως ήμουν πολύ αυστηρός, περισσότερο κυνικός και έπεφτα στη παγίδα μιας ατελείωτης αποδόμησης των πάντων; Παρακολουθώ τις ομιλίες του TED (online εννοώ, για να μη παρεξηγηθώ) για πάνω απο 10 χρόνια. Πάρα πολλές από αυτές με έχουν επηρεάσει (έστω και λίγο), εντυπωσιάσει, συκγινήσει. Σχεδόν καμία δεν με άφησε αδιάφορο. Σε μια εποχή που μπορείς να βρεις τα πάντα στο δίκτυο δεν είναι πάντα εύκολο να εκτιμήσεις το τι γίνεται δίπλα σου.

10361188_10152376389953908_11509304_nΚάθε τέλος μια αρχή όμως. Η επιλογή του Βασιλικού ως χώρου διοργάνωσης αποδείχθηκε πραγματικά εκπληκτικός. Το φαγητό ήταν το καλύτερο και πιο σωστά επιλεγμένο των τελευταίων ετών. Τα FoodTrucks και το picnic στο γρασίδι, με τη μπάντα να παίζει σου έδινε την εντύπωση πως είσαι σε κάποια αντίστοιχο event στο San Francisco. Οι παράλληλες εκδηλώσεις εξαιρετικές. Φαντάζομαι πως δεν έχει νόημα κάποιο wrapup των ομιλιών. Για αυτό θα φροντίσει η πραγματικά εξαιρετική ομάδα του TedxThessaloniki.


Η Μάγια Τσόκλη, που άνοιξε τις ομιλίες, έκανε πολλές νέες αρχές στη ζωή της, ξεπέρασε πολλά προβλήματα και από ότι φαίνεται βγήκε δυνατότερη. Ανάμεσα στα άλλα η Τσόκλη με ταξίδεψε με τις εκπομπές της για πολλά χρόνια και την ευχαριστώ για αυτό.
Ο Χρήστος Γιάννου, φαντάζομαι πως θα μπορούσε να είναι ένας εξαιρετικός και ακριβοπληρωμένος χειρουργός στα πιο σύγχρονα νοσοκομεία του κόσμου. Αυτός προτιμάει να χειρουργεί σε αντίσκηνα σε εμπόλεμες ζώνες. Φαίνεται ότι τα καταφέρνει μια χαρά με τα πιο ευτελή εργαλεία.
Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, ασφυκτιούσε στην Ελλάδα και έφυγε στον Καναδά για να δημιουργήσει εκεί μια εταιρεία που μέλημα της δεν είναι μόνο τα κέρδη αλλά και η αλλαγή συμπεριφορών.
Ο Δημήτρης Κορρές είναι πραγματικός μηχανικός. Μετακινεί κτίρια αλλά βρήκε και χρόνο να κατασκευάσει και ένα supercar. Ελπίζω να το δούμε κάποτε και στους δρόμους.
Ο George Lois είναι θρύλος έτσι και αλλιώς αλλά το να τον ακούς να παρουσιάζει τα βραβευμένα εξώφυλλα του esquire ήταν ένα ανεκτίμητο μάθημα της σύγχρονης ιστορίας.
H Diana Cohen μας θύμισε πως δεν αρκεί η περιβαλλοντική συνείδηση. Πρέπει να αλλάξουμε και τις καθημερινές μας συνήθειες. Μήπως στο επόμενο Tedx αντί για τα ατελείωτα πλαστικά μπουκαλάκια νερού να έχουμε όλοι το θερμός μας.
O Satya Dam μας μίλησε για βουνά που κάθε μέρα βρίσκουμε μπροστά μας και πρέπει να ανεβούμε.
Ο Πρόδρομος Νικηφορίδης, αρχιτέκτονας της νέας παραλίας, μας θύμισε πως και η πόλη έχει ήδη κάνει μια νέα αρχή που είναι ευθύνη μας να προστατεύσουμε.
Ο  Christian Heilmann, ομιλητής εξαιρετικός, μας μετέφερε το πάθος του για την τεχνολογία και την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας.
Ο Carlos Eduardo Espinal και η Stephanie Hospital μας έφεραν τον νέο αέρα των Startups από το Λονδίνο και το Παρίσι.
Και μια αρνητική παρατήρηση:
Ο Χωμενίδης με απογοήτευσε. Ήρθε για να διαβάσει ένα παλιό του κείμενο. Κακώς βγήκε στη σκηνή. Ας μας το έστελνε με mail.

Κάθε τέλος μια αρχή. Το TedxThessaloniki έκανε μια νέα αρχή φέτος. Γνωρίσαμε νέους ανθρώπους, εμπνευστήκαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε. Ήταν μια μέρα απολύτως κερδισμένη.

Challenge Accepted!

Posted on Updated on

Μια μέρα, κάπως χωρίς να το πολυσκεφτείς ξεκινάς να τρέχεις. Στην αρχή, κάνεις κάτι 5άρια όπου προσπαθείς να μη χάσεις την αναπνοή σου. Σιγά σιγά, μόλις αισθανθείς λίγο πιο σίγουρος, ανεβάζεις την ένταση, την απόσταση. Κάνεις το πρώτο 10άρι και το γιορτάζεις με μια τεράστια μακαρονάδα, γιατί τόση ώρα έτρεξες, τόσο ίδρωσες, δε μπορεί κάτι έκαψες (895 kcal για την ακρίβεια).

ImageΟ καιρός περνάει και καθώς έρχεται ο χειμώνας, βγαίνεις να τρέξεις με φόρμες και κάτι βαριά φούτερ γιατί κρυώνεις. Μετά μαθαίνεις. Αφήνεις τα πολλά ρούχα σπίτι. Εξοπλίζεσαι. Τα κολάν είναι μεγάλη εφεύρεση. Καταλαβαινεις πως το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων δεν είναι απλά το ένα πόδι μπροστά απο το άλλο. Μαθαίνεις τι να φοράς, πως να πάτας, πως να βελτιώνεις τη στάση σου, πως να αναπνέεις, που να επιταχύνεις και που όχι, πως να συγκεντρώνεσαι. Αρχίζεις να ψάχνεις σχετικά site και άρθρα στο δίκτυο. Γράφεσαι σε ένα σύλλογο κι ας είσαι μοναχικός (και δρομέας, και άνθρωπος).

Read the rest of this entry »

A European in San Francisco

Image Posted on Updated on

San Francisco is considered one of the most beautiful cities of the USA. It’s picturesque, it’s traditional, it’s progressive, open to diversity, full of colour and images. It is said that it is one of the most “European” cities. Well, being a European, I guess that this sounds quite true, although I’m afraid I haven’t visited enough US cities to compare.

A panoramic view of the city (on my way to Alcatraz). Google did that just by combining my photos.

Read the rest of this entry »

Γιορτάζω, γιορτάζω παντού φωνάζω!

Posted on Updated on

(c) Φωτογραφία από
(c) Φωτογραφία από

Πριν ξεκινήσω θα ήθελα να διευκρινήσω πως η σχέση μου με το ποδόσφαιρο τελείωσε περίπου στην έκτη δημοτικού. Έκτοτε δεν έχω δει ποτέ ποδοσφαιρικό αγώνα (από όσο θυμάμαι). Αν είδα κάτι και δεν το θυμάμαι, θα είναι πιθανότατα γιατί δεν κατάλαβα τι έβλεπα. Ακόμα και την ένδοξη εποχή της κατάκτησης του EURO, το ένδοξο Ελληνικό καλοκαίρι του 2004, νομίζω πως είδα συνολικά λιγότερο από μισό αγώνα. Ενδεχομένως η αδιαφορία μου να οφείλεται στην άγνοια μου για τα ποδοσφαιρικά, αλλά κανείς δεν μου έχει εξηγήσει ακόμα πως είναι δυνατόν Ανώνυμες Εταιρείες που σχηματίζουν ξανά και ξανά χρέη να συνεχίζουν να υφίστανται. (Άλλη κουβέντα).

Παρόλη την αδιαφορία μου για τα ποδοσφαιρικά και τα φιλαθλητικά στην Ελλάδα εν γένει, καταλαβαίνω και δέχομαι απολύτως την αγάπη που μπορεί να έχει ένας γνήσιος οπαδός για την ομάδα του. Η αθλητική ιστορία παραμένει ιστορία και εμπλουτίζει τις πολιτισμικές μας ταυτότητες.

Read the rest of this entry »

How Facebook and Twitter built the best employee training programs in Silicon Valley

Posted on Updated on

Odysseas Spyroglou:

Training people is absolutely necessary, regardless of the size, sector, industry or the age of a company. Especially in the ICT world were 6 months seem like a lifetime we realise that without training we are just working with out producing or without reaching our full potential.
I don’t believe anyone disagrees on the above. The hard part is to built a program in a small company that will be sustainable, productive and create more than knowledge, a culture of learning and collaborating.

This is an excellent piece by Max Nisen  originally posted on Quartz.


Originally posted on Quartz:

Training employees and managers is essential at any company but particularly for startups. Yet many avoid it because it seems too hard or expensive.

“A lot of companies think their employees are so smart that they require no training,” Andreessen Horowitz co-founder Ben Horowitz writes in his recent book. “That’s silly.”

Horowitz told Quartz that two companies that do some of the best training are, Facebook, on the engineering side, and Twitter for management. (Andreessen Horowitz has invested in both companies) 


As of 2007, the company didn’t really train people, Horowitz says.

“It caused a lot of misunderstandings in the product architecture, which caused performance issues, which caused a pretty large crisis in the company,” Horowitz says.

The following year, Facebook began a program led by engineer Andrew Bosworth called Facebook Bootcamp. It’s a seven week on-boarding program for new engineers and project managers. They’re immersed in the company’s…

View original 454 more words

#Launch me up

Posted on Updated on

San Francisco - 106
Well you know what this is.

It’s been a couple of days since we were in San Francisco, participating in an event that was both inspiring and awakening. How else can you describe the speed and abundance of information you are called to absorb in just a few days ? The people that you want to meet in person (any single one of them)? The teams that want to share their passion with you, and most of them manage to do so quite successfully? Read the rest of this entry »