Month: November 2013

Τα μικρά πράγματα

Posted on

Θα πρέπει να ομολογήσω εξ αρχής πως δεν είμαι και ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος που μπορεί κάποιος να γνωρίσει. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ευγενικό, εκνευρίζομαι εύκολα (αλλά μου περνάει γρήγορα) και η κοινωνικότητα μου είναι ελαφρώς περιορισμένη. Τα πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα είναι δυστυχώς πολύ περισσότερα από αυτά που με χαροποιούν. Καθημερινά βλέπω και βιώνω συμπεριφορές που δυσκολεύομαι να δικαιολογήσω, πόσο μάλλον να αποδεχτώ, και μιλάω κυρίως για όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα.

Ξεκινάω από τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα για τα οποία ευθύνεται ο δήμος και η κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας. Προφανώς όλοι οι οδηγοί είναι απολύτως αθώοι και άμωμοι, και αναγκάστηκαν να κατεβάσουν το αυτοκίνητο τους στο κέντρο και να διπλοπαρκάρουν, γιατί συνέβη κάτι τρομερά επείγον και δεν είχαν απολύτως καμία άλλη επιλογή.CACHE_650X650_1_128306

Για το παράνομο παρκάρισμα (μηχανών και αυτοκινήτων) ευθύνεται και πάλι η ελλιπής αστυνόμευση και φυσικά η έλλειψη επαρκών θέσεων (έτσι γενικά) και όχι κάποιοι οδηγοί που θεωρούν πως δε τρέχει και τίποτα να παρκάρουν πάνω στη διάβαση ή στη ράμπα για τους αναπήρους και τα καρότσια (Έλα μωρέ, ένα λεπτάκι θα κάνω).

Για τα διαλυμένα σκουπίδια στο δρόμο ευθύνεται η ανίκανη υπηρεσία καθαριότητας και η καταραμένη κρίση. Όχι βέβαια κάποιος πολίτης που αντί να ανοίξει τον κάδο για να πετάξει τη σακούλα του, την αφήνει πεταμένη έξω και κάτω, εύκολη λεία για τα αδέσποτα (να μη φαν κάτι και αυτά;).skoupidia-2

Μια και μιλάμε για αδέσποτα, εκεί οι ευθύνες θα πρέπει να πέσουν και πάλι στην πολιτεία που δεν κάνει τίποτα. Φυσικά και δεν φταίνε οι “φιλόζωοι” που αποφάσισαν να πάρουν ένα κουταβάκι για τα Χριστούγεννα και να το ξεφορτωθούν όταν άρχισε να λερώνει τα χαλιά και τους καναπέδες. Έτσι ξαφνικά “χάνονται” τα ζώα και βρίσκονται αδέσποτα στην άλλη άκρη της πόλης. (Υπάρχουν και πιο γκραν γκινιολ περιστατικά με πεταμένα κουτάβια σε σακούλες σκουπιδιών).images

Η δημοτική αρχή είναι ο ένοχος και για την αφισορύπανση φυσικά. Ποτέ οι επιχειρηματίες της νύχτας και της μέρας. Καλύτερα ας μη μιλήσουμε για τα κόμματα που δίνουν πρώτα το καλό παράδειγμα… Μπαι δε γουει, οι αφίσες στους δρόμους είναι όλες παράνομες.

Για την κατάντια της παιδείας και την αμορφωσιά που βλέπουμε γύρω μας, φταίνε βέβαια οι εκπαιδευτικοί με τις συνεχείς απεργίες τους (φυσικά και φταίνε και αυτοί), αλλά ποτέ εμείς οι γονείς, ακόμα και αν το μοναδικό βιβλίο που κυκλοφορεί στο σπίτι είναι ο Χρυσός Οδηγός (υπάρχει ακόμα;) και ο κατάλογος του ΙΚΕΑ.

imgres

Για την έλλειψη πολιτισμού φταίνε προφανώς τα σκουπιδοκάναλα της Ελληνικής τηλεόρασης, που σερβίρουν συνεχώς προϊόντα υποκουλτούρας επειδή πουλάει, και η κυβέρνηση που έκλεισε τον μοναδικό υπέρλαμπρο φάρο πολιτισμού και ποιότητας, την ΕΡΤ. Έτσι οι εγκαταλελειμένοι τηλεθεατές αναγκάζονται να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην οικτρή ποιότητα των λοιπών καναλιών. Να θυμήσω πως η τηλεοράσεις κλείνουν (ακόμα), από το ίδιο ακριβώς κουμπί από το οποίο ανοίγουν.

Και για να τελειώσω με ένα απο τα προσφιλή μου θέματα, η μη “απαγόρευση” του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς χώρους, είναι και αυτό πρώτα από όλα δείγμα του πολιτισμού μας και του σεβασμού μας προς τον διπλανό, όχι τήρησης της νομοθεσίας.

Ο Γιανναράς μιλάει για κρίση της παιδείας ως κρίση αξιών. Δεν έχει άδικο. Όλα τα παραπάνω είναι ενδείξεις παιδείας και πολιτισμού (ή μάλλον έλλειψης αυτών). Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πως ο πολιτισμός μιας χώρας δεν εκφράζεται μόνο από τους πνευματικούς της ηγέτες (δεν ξέρω αν έμειναν και πολλοί τέτοιοι) ή από τους πολιτικούς (Θοῦ, Κύριε..), μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να ξεκινήσουμε απο τα μικρά για να πάμε στα μεγάλα, μόνο όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας (και δεν εξαιρώ εμένα), μόνο τότε, ίσως θα έχουμε κάποια ελπίδα για το μέλλον.

Advertisements

Ένα τασάκι παρακαλώ

Posted on Updated on

imagesΕίναι Σάββατο. Έχουμε κανονίσει να βγούμε με φίλους για φαγητό. Επαναλαμβάνω, για όσους δεν το κατάλαβαν: για φαγητό. Ως γνωστοί υπέρμαχοι του έγκαιρου προγραμματισμού κλείνουμε τραπέζι. Στο τηλέφωνο, η γυναίκα μου ρωτάει αν υπάρχει κάποιος χώρος μη καπνιζόντων (λέμε τώρα). Εισπράτει μια ευγενική και μάλλον συγκαταβατική αρνητική απάντηση (κάτι σαν να συμμερίζονται τον πόνο μας αλλά να μη μπορούν να κάνουν κάτι).

Δε βαριέσαι λέμε, δε περιμέναμε και κάτι καλύτερο. Τα καταστήματα όπου ο νόμος εφαρμόζεται (για όσους δεν το θυμούνται έχουν ψηφιστεί 2 ή 3 νόμοι για την απαγόρευση του καπνίσματος) απλά δεν υπάρχουν. Εξαιρέσεις αποτελούν ίσως κάποιες μεγάλες ξένες αλυσίδες που, ακόμα και εκεί όμως, οι καπνιστές κάπως θα βολευτούν (σε τραπέζια κοντά στο παράθυρα, στον ημιπαράνομο, κλειστό με ζελατίνες, ημιυπαίθριο κλπ).

Φτάνουμε στο εστιατόριο σχετικά νωρίς και για λόγους αδιάφορους με το παρόν, έχουμε σκοπό να μείνουμε αρκετή ώρα. Μετά από 1 ώρα στο μαγαζί, νιώθω να αναπτύσσω άσθμα. Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, πόσο μάλλον να περάσω καλά. Μετά από 2 ώρες η ορατότητα έχει μειωθεί εμφανώς από τον καπνό. Να σημειώσω πως το μαγαζί ακολουθώντας τις σύγχρονες τάσεις της γαστριμαργικής αρχιτεκτονικής έχει και ανοιχτή κουζίνα έτσι ώστε ο καπνός να διαχέεται παντού.

Βλέπω στο διπλανό τραπέζι μια μεγάλη παρέα θεριακλήδων, που έχει μάλλον τελείωσει το φαγητό της και έχει ξεκινήσει τη τσιμινιέρα. Πιο πέρα το ίδιο. Με επιστημονική διαστροφή μετράω πόσοι από τους παρευρισκόμενους στο κατάστημα καπνίζουν. Το μέτρημα γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να καταλήξω σε όσο το δυνατό πιο αξιόπιστα αποτελέσματα. Το συμπέρασμα είναι πως καπνίζουν περίπου οι μισοί. Τα επίσημα στοιχεία για το κάπνισμα στην Ελλάδα το επιβεβαιώνουν. (Το ποσοστό των ανδρών καπνιστών στην Ελλάδα, είναι το υψηλότερο της Ευρώπης: 42% {Ευρωβαρόμετρο, 2010}, το αντίστοιχο ποσοστό για τις Ελληνίδες είναι από τα υψηλότερα στο κόσμο: 39% {WHO MPOWER Report, 2009}).

Αναρωτιέμαι: όλοι οι υπόλοιποι μη καπνιστές δεν ενοχλούνται; Μόνο εγώ είμαι ο περίεργος που γκρινιάζει (μια κατηγορία που με ακολουθεί πολλά χρόνια και πλέον έχω πειστεί πως είναι αληθινή). Είναι αυτή η ατμόσφαιρα αιθαλομίχλης κάτι το επιθυμητό; Κάτι που αρέσει τουλάχιστον στους καπνιστές; Δημιουργεί μια μυστηριακή εικόνα που συγκινεί κάποιους; Το γεγονός πως το φαγητό που τρώμε έχει και αυτό ικανή ποσότητα καπνού πάνω του πάλι δεν πειράζει;

Στο κλίμα της Ελλάδας και με τις σόμπες που έχουν τοποθετήσει όλα πλέον τα καταστήματα έξω, θα ήταν τόσο τρομερό για έναν αμετανόητο καπνιστή να βγει έξω και να κάνει όσα τσιγάρα θέλει;

Πιστεύουν πραγματικά οι επιχειρηματίες της εστίασης ότι θα χάσουν πελατεία αν απαγορεύσουν οι ίδιοι απο μόνοι τους το κάπνισμα (ανεξάρτητα απο την θεωρητικά υποχρεωτική εφαρμογή του νόμου); Υπάρχουν στοιχεία από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη (για να μην πω σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο) όπου το μέτρο απαγόρευσης του καπνίσματος έχει εφαρμοστεί που να δείχνουν μείωση των επισκέψεων ή της κατανάλωσης στα εστιατόρια; Επαναλαμβάνω πως μιλάω για εστιατόρια. 

415565-Smoke-1343768965-807-640x480Καταλαβαίνω πως είναι αδύνατον να απολαύσεις τους γίγαντες του Ελληνικού πενταγράμμου στη σκηνή χωρίς τσιγάρο, ή πως ο συνδυασμός καφέ/ποτού και τσιγάρου είναι τόσο ισχυρός για τους καπνιστές που χωρίς το ένα, το άλλο δε γίνεται. Άρα, ας πούμε πως “δεν πειράζει” το κάπνισμα σε χώρους όπου δε σερβίρεται φαγητό, (ακόμα και αν μιλάμε για ένα μπαρ 40 τ.μ.) αλλά είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουμε όλοι πως σε κλειστούς χώρους όπου σερβίρεται φαγητό το κάπνισμα πρέπει να απαγορεύεται αυστηρά και χωρίς εξαιρέσεις;

Προφανώς είναι πολύ δύσκολο.

ΥΓ 1: Για μια αναδρομή για τις πολλές νομοθετικές απόπειρες απαγόρευσης καπνίσματος στην Ελλάδα δείτε το αντίστοιχο άρθρο της Wikipedia.

ΥΓ 2: Πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου όπου το ποσοστό των Ευρωπαίων που επιθυμεί την απαγόρευση καπνίσματος σε εστιατόρια φτάνει το 79% και σε μπαρ το 61%. Δείτε όλη την έρευνα εδώ.

Athens Classical Marathon by a slow runner

Posted on Updated on

Athens, Sunday 10/11/2013

Athens Classical Marathon 2013 - 375.25 : I wake up minutes before my alarm clock finally sounds. It’s dark outside. I reach for my watch and get up, rather unwillingly. I feel neither refreshed nor relaxed. I shouldn’t have overdone it at the Expo yesterday. Standing and browsing the stands and strolling later, around the centre of Athens, had a negative impact to my body. The uncomfortable bed of the hotel did not help either. Things could have been worse. Most of my fellow runners at the hotel have had a 10 hour bus ride on top of the above.

5.30 : I hear the low sound of my alarm clock. I guess I have to stop the useless review on yesterdays events. I dress up and head to the breakfast buffet. Read the rest of this entry »

Ο Κλασσικός Μαραθώνιος από έναν αργό δρομέα

Posted on Updated on

Αθήνα, Κυριακή 10/11/2013

5.25 : Ξυπνάω μόνος μου λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Νύχτα ακόμη έξω. Βλέπω το ρολόι και σηκώνομαι, μάλλον απρόθυμα. Δε νιώθω και τόσο ξεκούραστος. Δεν έπρεπε να το παρακάνω χθες στην Expo. Η ορθοστασία, οι βόλτες στα περίπτερα της έκθεσης και αργότερα στο κέντρο της Αθήνας έδρασαν αρνητικά. Το άβολο κρεβάτι του ξενοδοχείου δε βοήθησε. Σκέψου να είχα κατέβει Αθήνα και με το λεωφορείο όπως οι περισσότεροι συναθλητές στο ξενοδοχείο.Athens Classical Marathon 2013 - 37

5.30 : Χτυπάει το ξυπνητήρι. Σήμα πως πρέπει πλέον να σταματήσω την άσκοπη αναδρομή. Ντύνομαι στα γρήγορα και κατεβαίνω για πρωϊνό.

5.50 : Ευτυχώς έχουν ανοίξει τον μπουφέ. Δημητριακά, βρώμη, μέλι, φρούτα και μαύρος καφές για να ξυπνήσω. Απείχα από τον καφέ για πάνω από μια εβδομάδα για να μεγιστοποιήσω αυτήν ακριβώς την επίδραση. Μια παρέα Γάλλων απέναντί μου έχει γονατίσει το ψωμί και τα μαρμελαδάκια. Ο καθένας έχει και το διατροφικό του πλάνο. Ευχαριστώ τον αγουροξυπνημένο, αλλά παρόλα αυτά ευγενέστατο υπάλληλο, και κατεβαίνω στο lobby.Athens Classical Marathon 2013 - 35

6.20 : Ξεκινάμε μαζί με το φίλο και συναθλητή Δημήτρη για τα λεωφορεία. Σταματάμε για ακόμα ένα espressaki στο Εverest της πλατείας Συντάγματος. Είναι γεμάτο και έχει ουρές και στα 2 ταμεία. Οι μισοί είναι οι χθεσινοβραδινοί ξενύχτες και οι άλλοι μισοί οι βλαμμένοι που θα πάνε να τρέξουν 42 και κάτι χιλιόμετρα. Άλλοι γυρνάνε από πάρτυ και άλλοι πηγαίνουν σκέφτομαι.

6.35 : Φεύγουμε για Μαραθώνα. Το κλίμα πάνω στο λεωφορείο είναι καταπληκτικό. Οι παλαιότεροι δίνουν συμβουλές για τα δύσκολα σημεία και αστειεύονται για το αν θα καταφέρουν να τερματίσουν. “Ο Μαραθώνιος της Αθήνας είναι ένας δύσκολος Μαραθώνιος. Και οι δυο λέξεις έχουν τη σημασία τους” μου είχε πει ο Δημήτρης. Το σκέφτομαι όσο βλέπω τις ανηφόρες που έχουμε να διανύσουμε και τον ήλιο που έχει αρχίσει να ξεπροβάλει.

7.20 : Μαραθώνας. Το λεωφορείο μας ξεφορτώνει, κάνα χιλιόμετρο μακριά. Κι άλλο περπάτημα. Μια πολύχρωμη πομπή έχει γεμίσει το δρόμο. Το κέφι περισσεύει. Read the rest of this entry »