Up there on the mountains

Posted on Updated on


Summer. Just a few weeks ago, end of July and instead of being at a beach and listening to the waves, you drive for about 3,5 hours to be in Zagori. Along with you another 1000+ athletes waiting to climb Timfi as fast as they can and run it downhill even faster. Before that there was Olympus Marathon, and half a dozen other races on mountains all over Greece.
Snow, mud and icy trails during spring. Dusty, dry rocks and hot sun during summer. Almost every weekend, you are there, standing at the starting line, regardless of the weather, the season, your problems and your worries.

IMG_2577Somewhere in the middle (maybe more towards the end) of the race, you wonder what the fuck you are doing up there. You think that you are too old for this shit, and you say to yourself that this is the last time you run such a rough race. As soon as you finish, you start thinking about the next one.
During weekdays, you squeeze your training either before dawn, just before work, or right after it, just before the dark night.
You read endless reviews and blogposts on one single pair of running shoes and you can identify at least a dozen different models from afar.

Discussions with fellow runners, end up quite monotonous for any outsider: training schedules, upcoming races, best trails. We are indeed boring.
Even if we discovered running quite late in our life, we climb and run the high mountains and we don’t want to stop. Up there on the mountain, you are alone with your inner thoughts and the promise of an eternal adventure. No city noises, no distractions, no “pollution” of any kind. On the mountain, there are less athletes, compared to the city races. Relations get stronger. Companies unite. Friendships are forged.

This was a season full of races, training, excursions, a flu that made Olympus Marathon extremely painful and almost cost me my finish and a farewell with a good friend who left for the North. I have a sweet feeling that I belong to a community. A strong, vibrant, dynamic and always accepting community, where real legends of the sport, sit by you in the same table, and are always ready to support you, to advise you, to cheer you up.
And the best part? I enjoy all these experiences with my wife. What more can I ask for?

Greek Version Follows.

Αυτοί που παίρνουν τα βουνά

Καλοκαίρι. Τέλος Ιουλίου και αντί να βρίσκεσαι σε κάποια παραλία, οδήγησες 3,5 ώρες για να βρεθείς στο Ζαγόρι μαζί με καμιά χιλιάδα ακόμα αθλητές για να ανέβεις στην Τύμφη όσο πιο γρήγορα μπορείς και να την κατέβεις ακόμα γρηγορότερα. Λίγο πριν ήταν ο Όλυμπος, το Παγγαίο, ο Βάβδος, ο Χορτιάτης.

Από το χιόνι, τη λάσπη και το κρύο στη ζέστη, τη σκόνη και την πέτρα, παίρνεις τα βουνά κάθε Σαββατοκύριακο ανεξαρτήτως καιρού και εποχής.

Κάπου στα μισά (ή λίγο πριν το τέλος) του αγώνα, μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή που καταπονείς τόσο τον εαυτό σου, και μόλις τερματίσεις σκέφτεσαι τον επόμενο. Τις καθημερινές στριμώχνεις την προπόνηση σου στα άγρια χαράματα, πριν τη δουλειά, ή αμέσως μετά, πριν πιάσει η νύχτα. Διαβάζεις ατελείωτα άρθρα για τα καταλληλότερα παπούτσια και αναγνωρίζεις τα περισσότερα μοντέλα από μακριά.
Οι συζητήσεις με “ομοιοπαθείς” συναθλητές καταλήγουν μονοθεματικές: προπονητικό πρόγραμμα, επόμενος αγώνας στόχος, τα καλύτερα μονοπάτια. Καταντάμε βαρετοί για όλους τους υπόλοιπους.

“Όψιμοι” αθλητές, πήραμε τα βουνά και δύσκολα να κατεβούμε. Το βουνό δεν έχει την κίνηση και τον “φόρτο” της πόλης. Έχει τη μοναχικότητα μια εσωτερικής αναζήτησης και την υπόσχεση μιας αέναης περιπέτειας. Χωρίς μουσικές, χωρίς θορύβους, χωρίς αποσπάσεις.

Στο βουνό, οι αθλητές είναι λιγότεροι, σε σχέση με την άσφαλτο. Οι σχέσεις γίνονται πιο δυνατές. Οι παρέες ενώνονται.

Τελειώνοντας μια χρονιά γεμάτη αγώνες, προπονήσεις, εκδρομές, ένα κρύωμα που έκανε τον Όλυμπο εξαιρετικά οδυνηρό και λίγο έλλειψε να μου στοιχίσει τον τερματισμό και έναν αποχαιρετισμό με έναν καλό φίλο που έφυγε για πιο βόρεια κλίματα, μένω με μια γλυκιά αίσθηση ότι ανήκω πλέον σε μια “κοινότητα”. Μια κοινότητα ζωντανή, δυναμική, ακμάζουσα και πάντα δεκτική, όπου αθλητές θρύλοι κάθονται στο ίδιο τραπέζι μαζί σου και είναι πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν.

Και το καλύτερο; Όλα αυτά τα ζω με τη γυναίκα μου. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s