Pleasure

Welcome to the Ultras. Rodopi Challenge 50 miles

Posted on Updated on

Τρέχοντας 82 χλμ. στη Ροδόπη

Λίγο πριν περάσεις τη γραμμή του τερματισμού στα ultra της Ροδόπης, σταματάς για να χτυπήσεις τις κουδούνες. Οφείλεις να σταματήσεις, αυτός είναι ο ήχος της επιτυχίας σου. Ακούγεται για αρκετές μέρες μετά στ’ αυτιά σου μαζί με τα συγχαρητήρια και τα μπράβο των φίλων που σε περιμένουν εκεί. Ο Χρήστος και ο Ηλίας διογρανωτές και ψυχές του αγώνα, θα είναι εκεί. Θα σε αγκαλιάσουν και θα σε φιλήσουν σαν να σε ξέρουν χρόνια. Θα μείνουν εκεί στη γραμμή του τερματισμού, μέχρι να φτάσει με ασφάλεια και ο τελευταίος αθλητής. Συναθλητές, εθελοντές, προπονητές, φίλοι και σύντροφοι εκεί, από το χάραμα ως τις μικρές ώρες μετά τα μεσάνυχτα.

18222146_10155235295088908_4787587821378942416_n.jpgΟι αγώνες ultra ξεκινάν εκεί που σταματάν οι υπόλοιποι: 70, 80 και άνω χλμ. χωρίς σταματημό. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βγάλεις έναν τέτοιο αγώνα 82 χλμ. και 4.200 μέτρων θετικής υψομετρικής. Δεν είναι ποτέ αυτονόητο ότι θα τον τερματίσεις, ειδικά όταν είναι ο πρώτος σου τόσο μεγάλος αγώνας.

Ο Χρήστος είχε πει κάτι στην τεχνική ενημέρωση που θα μου μείνει: “Οι  ultra δεν είναι για όλους. θα ξέρετε αν κάνετε για αυτούς 1 ή 2 μέρες μετά.” Σωστά. Όταν το σώμα θα έχει ηρεμήσει από την ένταση του αγώνα και ο πόνος θα γίνεται αισθητός σε κάθε κίνηση. Όταν το στομάχι θα μπορεί πλέον να δεχθεί κανονική τροφή χωρίς να διαμαρτύρεται. Όταν το μυαλό θα έχει καλμάρει από τη ζάλη και θα μπορείς να αξιολογήσεις καλύτερα το πριν και το μετά (αν θα υπάρξει μετά).

Είχε δίκιο. Ο πόνος σε συνοδεύει για μερικές μέρες. Όμως καθώς εξασθενεί και φεύγει, έρχονται και σε πλημμυρίζουν οι στιγμές του αγώνα.

IMG_0343.jpgΗ στιγμή της εκκίνησης. Η ώρα που φτάνεις στους σταθμούς και οι εθελοντές σκοτώνονται να σε βοηθήσουν (αν είσαι πραγματικά τυχερός είναι και η γυναίκα σου εκεί).  Η προσπάθεια να ανέβεις την ατελείωτη ανηφόρα του Θεολόγου χωρίς να βλέπεις ίχνος αθλητή ούτε μπρος, ούτε πίσω. Η νύχτα που πέφτει στο δάσος βαθιά και το φως του φακού στο κεφάλι σου. Τα χιλιόμετρα που μετράν ανάποδα στο τελευταίο κομμάτι. Τις μικρές κουδούνες που ακούγονται από μακριά σημάδι ότι πλησιάζεις. Τις μεγάλες κουδούνες που χτυπάς όταν πια φτάσεις στο τέρμα. Τις αγκαλιές των φίλων στον τερματισμό.
Και καθώς δυσκολεύεσαι ακόμα να κατέβεις πολλές σκάλες και τα μισά νύχια έχουν διαλυθεί, βεβαιώνεσαι. Του χρόνου θα είσαι πάλι εκεί. Να ξανακάνεις την υπέρβασή σου. Να ξεπεράσεις πάλι τον εαυτό σου. Σκέφτεσαι ήδη για ακόμα περισσότερα χλμ. ακόμα περισσότερες ώρες στο βουνό.

IMG_0339.JPGΜάλλον κάνεις για ultra. Η κοινότητα του Rout υποδέχθηκε όλους εμάς τους νέους στα ultra με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν θα την απογοητεύσουμε.


Υστερόγραφα: Τι άλλο μου έχει μείνει από τον αγώνα.

ΥΓ1: Ο Γιάννης Κουρκουρίκης, πρωταθλητής και προπονητής μου, που αφού τερμάτισε πρώτος σχεδόν 7 ώρες πριν, με περίμενε στον τερματισμό.

ΥΓ2: Οι 2 διοργανωτές, ο Χρήστος Κατσάνος και ο Ηλίας Σπυριδόπουλος που με την ακούραστη διάθεση τους, το χιούμορ τους, την προσιτότητα τους μας έκαναν να αισθανθούμε μέλη μιας οικογένειας.

ΥΓ3: Το άψογο επίπεδο των εθελοντών, που τέτοιο σπάνια βρίσκεις σε αγώνες.

 

Advertisements

Up there on the mountains

Posted on Updated on

IMG_2623

Summer. Just a few weeks ago, end of July and instead of being at a beach and listening to the waves, you drive for about 3,5 hours to be in Zagori. Along with you another 1000+ athletes waiting to climb Timfi as fast as they can and run it downhill even faster. Before that there was Olympus Marathon, and half a dozen other races on mountains all over Greece.
Snow, mud and icy trails during spring. Dusty, dry rocks and hot sun during summer. Almost every weekend, you are there, standing at the starting line, regardless of the weather, the season, your problems and your worries. Read the rest of this entry »

Time to change! Greek crisis & reforms.

Posted on Updated on

18576973764_2c2156c253_kSo, we now have a result. The Greek people have voted no to our recent referendum. I’m still not exactly sure what the question was in the first place, or even why it was necessary to go through such a process, at this particular moment in time. Regardless of all these, I follow the ubiquitous social media and I am convinced that we’ll need considerable time to heal and recover, from this friction and conflict. I see fear, distrust and genuine concern from those of us who voted YES, bitter and arrogant comments from many that supported NO, unbelievable accusations (from both sides) and masses of people celebrating in streets and squares as if the war is over and we have won the lottery, both as a nation and as individuals. Either I totally get something wrong or I’m biased and pessimistic by nature (which, I probably am). Read the rest of this entry »

My 2014 Blogging in review!

Posted on Updated on

Well this is probably my easiest and most beautiful designed post. It’s an auto created report from The WordPress.com with stats on 2014 blogging. Very elegant.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 4,900 times in 2014. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για έναν Αυθεντικό Μαραθώνιο. Αθήνα 2014

Posted on Updated on

10807472_10152801592623908_2040632966_oΔεν έχουν περάσει περισσότερα από 2 χρόνια από τότε που άρχισα να τρέχω συστηματικά και να στέκομαι στην εκκίνηση διαφόρων αγώνων δρόμου. Θυμάμαι πολύ καλά τα έντονα συναισθήματα στον πρώτο μου τερματισμό μαραθωνίου, μετά από 5 ολόκληρες ώρες από Πέλλα, Θεσσαλονίκη. Τον πρώτο μου κλασσικό μαραθώνιο στην Αθήνα και την είσοδο στο Καλλιμάρμαρο. Τα τελευταία οδυνηρά χιλιόμετρα στον ορεινό μαραθώνιο στο Ζαγόρι, φέτος το καλοκαίρι. Κάθε αγώνας νέες εμπειρίες, νέες συγκινήσεις. Read the rest of this entry »

Safari in Limnos!

Posted on Updated on

10417593_10152604488623908_7409466096371765040_nΕλληνική έκδοση εδώ.

I first set foot in Limnos 4 year ago. It was August. For those of you who don’t know, Limnos is a moderately big island in the NE Aegean Sea. Konstantinos, a good friend and longtime surfer, had invited us in the island for an extended weekend. They had put together a windsurf and kite club. “They”, is he and 2 friends of his, with peculiar nicknames and close to mythical stories surrounding them. Three windsurfers that after traveling to the hottest surfing spots on the planet, decided to wait for the next big wave in a small bay, SE of Limnos. Read the rest of this entry »

Safari στη Λήμνο!

Posted on Updated on

IMG_0401English version of the Post here.

Πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου εκεί πριν από 4 χρόνια. Μήνα Αύγουστο και πάλι. Ο Κωνσταντίνος, φίλος καλός και surfer δεινός, μας είχε προσκαλέσει στο νησί. Είχαν στήσει μια σχολή surf λέει, με κάτι φίλους του με περίεργα παρατσούκλια και ονόματα. Τρεις surfers που περίμεναν τα κύματα σε διάφορες γωνιές του κόσμου, είχαν αποφασίσει να σταθούν σε έναν μικρό όρμο ΝΑ της Λήμνου, ονόματι Κέρος.

10417593_10152604488623908_7409466096371765040_nΣτην αρχή στήσανε ένα εστιατόριο και κάτι αντίσκοινα για τους ορκισμένους surfers που ξεκαλοκαιριάζανε εκεί. Φτάσαμε νύχτα. Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο ουρανός. Έναστρος και καθαρός. Και πολυσύχναστος. Απίστευτο το πόσα αεροπλάνα μπορείς να διακρίνεις να κινούνται. Στο μικρό εστιατόριο του  Surf Club Keros φάγαμε σπιτικό φαγητό και βολευτήκαμε σε κάτι μάλλον άθλια δωμάτια σε ένα κοντινό χωριό (δε μας πτόησε). Μείναμε 4-5 βράδια τότε και υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να ξαναπάμε. Read the rest of this entry »

Τρέχοντας στο Ζαγόρι

Posted on Updated on

10585244_10152547319283908_1710137448_oΤο Σαββατοκύριακο δεν ξεκίνησε καλά. Κάτι άσχημα νέα, κάτι αδιαθεσίες, κάτι η τετράωρη οδήγηση μέσα στη ζέστη, φτάσαμε στα Ζαγόρια πάνω που έπεφτε το βράδυ. Η Ελεάνα με πυρετό, εγώ να σιχτιρίζω την τύχη μας, έβγαλα τη νύχτα δύσκολα.

Σηκώθηκα στις 4.30, μισή ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και άρχισα να αρματώνομαι. Η καλή κυρία του ξενώνα είχε φροντίσει να ετοιμάσει το πρωϊνό μας από το βράδυ.

Ξεκινήσαμε για τους Κήπους όπου θα δινόταν η εκκίνηση, μια ευχάριστη και χαρωπή παρέα 3 δρομέων. Οι δυο από μας αρκούντως ανυποψίαστοι, ορεξάτοι μέσα στην άγνοια μας. Συμπέρασμα: 10564045_10152547319208908_1557977884_oΤο πρωί στο βουνό κάνει κρύο, όχι απλά δροσιά. Ευτυχώς που ήταν ανοιχτό το καφενείο και λουφάξαμε μέσα. Σε λίγο πήραμε θέση στην εκκίνηση και αρχίσαμε το καλαμπούρι με τους υπόλοιπους και τις απαραίτητες selfies για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας.

Read the rest of this entry »

#TedxThessaloniki14 Every end is a beginning

Posted on

Όταν ανακοινώθηκε το φετινό TedxThessaloniki δεν ήμουν απόλυτα βέβαιως πως θέλω να πάω. Τον αρχικό ενθουσιασμό μετά την εμπειρία TedxThessalonki του 2012, διαδέχθηκε μια μάλλον άγευστη εκδήλωση το 2013. Ίσως ήμουν πολύ αυστηρός, περισσότερο κυνικός και έπεφτα στη παγίδα μιας ατελείωτης αποδόμησης των πάντων; Παρακολουθώ τις ομιλίες του TED (online εννοώ, για να μη παρεξηγηθώ) για πάνω απο 10 χρόνια. Πάρα πολλές από αυτές με έχουν επηρεάσει (έστω και λίγο), εντυπωσιάσει, συκγινήσει. Σχεδόν καμία δεν με άφησε αδιάφορο. Σε μια εποχή που μπορείς να βρεις τα πάντα στο δίκτυο δεν είναι πάντα εύκολο να εκτιμήσεις το τι γίνεται δίπλα σου.

10361188_10152376389953908_11509304_nΚάθε τέλος μια αρχή όμως. Η επιλογή του Βασιλικού ως χώρου διοργάνωσης αποδείχθηκε πραγματικά εκπληκτικός. Το φαγητό ήταν το καλύτερο και πιο σωστά επιλεγμένο των τελευταίων ετών. Τα FoodTrucks και το picnic στο γρασίδι, με τη μπάντα να παίζει σου έδινε την εντύπωση πως είσαι σε κάποια αντίστοιχο event στο San Francisco. Οι παράλληλες εκδηλώσεις εξαιρετικές. Φαντάζομαι πως δεν έχει νόημα κάποιο wrapup των ομιλιών. Για αυτό θα φροντίσει η πραγματικά εξαιρετική ομάδα του TedxThessaloniki.

 

Επιγραμματικά:
Η Μάγια Τσόκλη, που άνοιξε τις ομιλίες, έκανε πολλές νέες αρχές στη ζωή της, ξεπέρασε πολλά προβλήματα και από ότι φαίνεται βγήκε δυνατότερη. Ανάμεσα στα άλλα η Τσόκλη με ταξίδεψε με τις εκπομπές της για πολλά χρόνια και την ευχαριστώ για αυτό.
Ο Χρήστος Γιάννου, φαντάζομαι πως θα μπορούσε να είναι ένας εξαιρετικός και ακριβοπληρωμένος χειρουργός στα πιο σύγχρονα νοσοκομεία του κόσμου. Αυτός προτιμάει να χειρουργεί σε αντίσκηνα σε εμπόλεμες ζώνες. Φαίνεται ότι τα καταφέρνει μια χαρά με τα πιο ευτελή εργαλεία.
Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, ασφυκτιούσε στην Ελλάδα και έφυγε στον Καναδά για να δημιουργήσει εκεί μια εταιρεία που μέλημα της δεν είναι μόνο τα κέρδη αλλά και η αλλαγή συμπεριφορών.
Ο Δημήτρης Κορρές είναι πραγματικός μηχανικός. Μετακινεί κτίρια αλλά βρήκε και χρόνο να κατασκευάσει και ένα supercar. Ελπίζω να το δούμε κάποτε και στους δρόμους.
Ο George Lois είναι θρύλος έτσι και αλλιώς αλλά το να τον ακούς να παρουσιάζει τα βραβευμένα εξώφυλλα του esquire ήταν ένα ανεκτίμητο μάθημα της σύγχρονης ιστορίας.
H Diana Cohen μας θύμισε πως δεν αρκεί η περιβαλλοντική συνείδηση. Πρέπει να αλλάξουμε και τις καθημερινές μας συνήθειες. Μήπως στο επόμενο Tedx αντί για τα ατελείωτα πλαστικά μπουκαλάκια νερού να έχουμε όλοι το θερμός μας.
O Satya Dam μας μίλησε για βουνά που κάθε μέρα βρίσκουμε μπροστά μας και πρέπει να ανεβούμε.
Ο Πρόδρομος Νικηφορίδης, αρχιτέκτονας της νέας παραλίας, μας θύμισε πως και η πόλη έχει ήδη κάνει μια νέα αρχή που είναι ευθύνη μας να προστατεύσουμε.
Ο  Christian Heilmann, ομιλητής εξαιρετικός, μας μετέφερε το πάθος του για την τεχνολογία και την ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας.
Ο Carlos Eduardo Espinal και η Stephanie Hospital μας έφεραν τον νέο αέρα των Startups από το Λονδίνο και το Παρίσι.
Και μια αρνητική παρατήρηση:
Ο Χωμενίδης με απογοήτευσε. Ήρθε για να διαβάσει ένα παλιό του κείμενο. Κακώς βγήκε στη σκηνή. Ας μας το έστελνε με mail.

Κάθε τέλος μια αρχή. Το TedxThessaloniki έκανε μια νέα αρχή φέτος. Γνωρίσαμε νέους ανθρώπους, εμπνευστήκαμε, συζητήσαμε, γελάσαμε. Ήταν μια μέρα απολύτως κερδισμένη.