A new Horizon to 2020

Posted on Updated on


I was lucky enough to visit Paris, just a few weeks before Christmas. After a long walk by the Seine, enjoying the bright lights of this big city, I sat at one of those typical bistros, by the river. As it happens many times, when I’m travelling alone, I thought back to my first trips to Europe, when I started working in EU research projects.

Although I originally got involved in research and development (R&D) projects back in 1999, my major work started about 7 years ago, with the first calls of the FP7 programme, so I cannot really claim decades of experience in the subject. Nevertheless, I had the privilege of working in a few quite big and significant projects with some of the best scientists and researchers in Europe. Read the rest of this entry »

What I’ve learned from Running

Posted on Updated on

Διαβάστε το στα Ελληνικά εδώ. 

Winter-Training-1000x500_largeWhen you are running, especially long distances, you have enough time to think. And more importantly, you can think more clearly than ever. In the beginning, when your runs are shorter, you think meetings, tasks, projects, obligations…As your running becomes almost an everyday habit, you learn to think only what matters. You learn to distinguish important things, you learn to ask. You learn.

Read the rest of this entry »

Τι έμαθα από το τρέξιμο

Posted on Updated on

Ένας μικρός απολογισμός (το άρθρο αναδημοσιεύθηκε και στο Runningnews.gr)

Όταν τρέχεις, έχεις αρκετό χρόνο να σκεφτείς και μάλιστα πιο νηφάλια απο οποιαδήποτε άλλη ώρα. Στην αρχή, όταν οι αποστάσεις είναι ακόμα μικρές, σκέφτεσαι τα καθημερινά, τα τετριμένα. Λογαριασμούς, ραντεβού, εκκρεμότητες, υποχρεώσεις…Όσο όμως το τρέξιμο σου γίνεται σχεδόν καθημερινή συνήθεια, μαθαίνεις να σκέφτεσαι μόνο αυτά που έχουν σημασία. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα σημαντικά. Μαθαίνεις να ρωτάς. Μαθαίνεις. Read the rest of this entry »

The true spirit of Christmas

Posted on Updated on

beautiful-christmas-treeChristmas is here. For Europe and almost half of the world this is a time for joy and celebration. For a day or two, we can relax and rejoice with our loved ones. But the true spirit of Christmas, regardless of religions is about giving and helping. Maybe we can leave our problems and disagreements aside and think how we can help one another. It’s not that difficult.

It happened in Bradford (UK), in one of the most inspiring stories I’ve come across recently. The city’s Muslims saved the synagogue, through a fundraising effort that allowed the restoration of the beautiful 132-year-old, but heavily damaged building. 

It happened just after the summer of 2012, when severe thunderstorms hit Washington, D.C., and an 8 year old boy rushed without second thought to help his neighbour repair her house. Not only did he give all his piggy bank money for the cause but he set up a lemonade stand to raise more money and stayed there for 3 days.

It happened this April, when a homeless man returned a $4.000 ring. The favour was returned to him and changed his life. The owner of the ring, was so moved that she went public with the man’s good deed, establishing a fund in his name. It raised $185,000.

It happened last July, when Former Lighthouse Point City Clerk Carol Landau decided to donate all her retirement savings to volunteer fire departments.

It happened this past spring, after the 2013 Boston Marathon. When Jeff Bauman lost both his legs by the bombs, his friends and family turned to online fundraising campaigns to help with medical expenses. The “Bucks for Bauman” page on GoFundMe has received more than $800,000 in pledges. An anonymous donation reached $15.000 alone.

I can see this same spirit in many occasions in Greece, in community support actions, revitalised due to the economic crisis and I’m pretty sure it’s alive in many other places all around the world, from Americas to Australia and from North to South pole. Maybe this Christmas, it’s a good opportunity to reevaluate our priorities and think how we can help one another and what we can offer to the common good.

Merry Christmas and a happy new year!

Οι Έλληνες ξέρουν;

Posted on Updated on

Ήταν Κυριακή και είχα καθίσει αναπαυτικά να ξεφυλλίσω τον ηλεκτρονικό τύπο. Αποφεύγω τα Ελληνικά μέσα ενημέρωσης όπως ο διάολος το λιβάνι. Μέρες που είναι μη χαλάσουμε και τη διάθεση μας. Έτσι κι αλλιώς, όποτε πάω να ενημερωθώ τα ίδια ακούω, λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα τα τελευταία 3 χρόνια. Τρόϊκα, διαπραγμάτευση, φόροι, πρωτογενές πλεόνασμα (αυτό το τελευταίο μ’ αρέσει πολύ). Ας όψεται το 2014 που τα πράγματα θα αλλάξουν και όλα θα πηγαίνουν καλύτερα. Το λέει και η κυβέρνηση, απλά δεν έχω καταλάβει για ποιούς θα πηγαίνουν καλύτερα.Greece-Athens
Ξεφυλλίζω λοιπόν ηλεκτρονικό τύπο αλλοδαπής, και πέφτω πάνω σε ένα ενδιαφέρον άρθρο “What Greek Wisdom Can Teach The Rest Of The World About Living Well” (μην πάτε να το διαβάσετε τώρα, να τελειώσετε το δικό μου πρώτα). Ωραία λέω, δεν μπορεί κάτι καλό θα λέει για μας, να πάρουμε και λίγο τα πάνω μας, που μας κράζουν συνέχεια όλοι αυτοί παραδόπιστοι οι ξένοι που μας ζηλεύουνε. Πραγματικά, η συγγραφέας αποκαλύπτει 11 “μυστικά” για μια ευτυχισμένη και μακρά ζωή, τα οποία όπως φαίνεται τα έχουμε ανακαλύψει εμείς στην Ελλάδα. Και μεταφορά τεχνογνωσίας, σκέφτομαι. Συνεχίζω το διάβασμα ,όντας ήδη υπερήφανος ως Έλληνας για τη βαθιά επίκτητη σοφία που η καταγωγή μου, μου χάρισε. Μεταφέρω τα “μυστικά” χάριν ευκολίας:


1. Αρχίζουμε από την περίφημη μεσογειακή διατροφή. Μια διατροφή πλούσια σε λαχανικά, λάδι και ελιές, ψάρι, ξηρούς καρπούς και λίγο (λίγο λέμε) κόκκινο κρασί, μπορεί να έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Δε θέλω να είμαι εγώ που χαλάω το πάρτυ αλλά η παχυσαρκία στην Ελλάδα χτυπάει κόκκινο και ειδικά στα παιδιά. Μάλλον κάτι δεν κάνουμε καλά. Μείον ένα.

2. Μεσημεριανός ύπνος. Οκ. Αυτό θα το δεχτώ υπό προϋποθέσεις. Είναι αλήθεια ότι έχει πραγματικά εξαιρετικά αποτελέσματα, αλλά με το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων να ζει σε μεγάλες πόλεις και ρυθμούς ζωής αρκετά έντονους, δεν ξέρω πόσο εφικτό είναι. Αν ανήκετε στο περίπου 55% των Ελλήνων που ζει στις μεγάλες πόλεις και δεν είστε δημόσιος υπάλληλος ώστε να σχολάτε στις 2.30 το βλέπω πολύ δύσκολο. Μηδέν σε αυτό.

3. Οι Έλληνες λέει “Εκτιμούν την αξία μιας καλής βόλτας“. Δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω. Ναι μεν η παραλία της Θεσσαλονίκης τα Σαββατοκύριακα είναι γεμάτη κόσμο, πλην ο Έλληνας των πόλεων είναι μαλωμένος με το περπάτημα. Αλλιώς δεν εξηγείται πως γεμίζει το κέντρο αυτοκίνητα κάθε μέρα (από τον Πύργο στο Λιμάνι η απόσταση είναι 2 χιλιόμετρα), πόσο πιο μακριά πάνε όλοι; Ή μήπως είναι όλοι διερχόμενοι; Μείον ένα.

philosophy1_book4. Ξέρουν να φιλοσοφούν (οι Έλληνες), να ρωτάνε, αναφέρει το άρθρο, τις σημαντικές ερωτήσεις. “Πως ζει κανείς μια καλή ζωή; Πως πρέπει να διοικείται η πόλη; Τι είναι ηθική και πως πρέπει να αντιμετωπίζουμε τους άλλους;”. Και εδώ έχω μια μικρή ένσταση. Αφενώς γιατί θεωρώ πως είτε οι περισσότερες συζητήσεις σήμερα εκφυλίζονται σε ανώδυνα και πιο διασκεδαστικά ζητήματα, όπως το τι έγινε στο χθεσινο ματς ή τηλε-reality, είτε ακόμα και όταν αυτές γίνονται, καταλήγουν με όρους ποδοσφαίρου και άθλιας πολιτικής και όχι φιλοσοφικής συζήτησης. (Ρίξτε μια ματιά σε οποιαδήποτε εκπομπή με περισσότερους από 2 καλεσμένους και θα καταλάβετε τι εννοώ). Η φιλοσοφία στον σύγχρονο Έλληνα περικλείεται σε 2 φράσεις: “Έλα μωρέ..” και “Δε βαριέσαι”. Μείον ένα και εδώ.

5. Είναι φιλόξενοι και γενναιόδωροι. Είναι αλήθεια ότι στις μικρότερες πόλεις και στα χωριά η αυθεντική Ελληνική φιλοξενία διασώζεται. Όσο λιγότερο τουριστικό είναι ένα μέρος τόσο πιο αληθινοί είναι οι κάτοικοι του. Ο Έλληνας επίσης, είναι πραγματικά γενναιόδωρος. Απλά τα τελευταία χρόνια, με τα λεφτά των άλλων. Φοβάμαι πως αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υπάρχουν πια. Η γενναιοδωρία μας κινείται αντιστρόφως ανάλογα με τους φορολογικούς συντελεστές, όσο αυτοί αυξάνονται η πρώτη μειώνεται. Θα δώσω μηδέν επειδή η γενναιοδωρία δεν πρέπει να περιορίζεται στο χρήμα και επειδή πρέπει να την ξανακερδίσουμε.

area_5116. Ξέρουν το μυστικό της Μακροζωίας. Δεν το ξέρουν όλοι. Οι Ικαριώτες το ξέρουν και δεν το λένε. Για να το μάθεις πρέπει να πας και να εγκατασταθείς εκεί και θα το καταλάβεις μόνος σου. Με 8.500 κατοίκους όλους κι όλους, δεν μπορείς να το πεις και κανόνα. Μηδέν στο μέτρημα, γιατί αν μη τι άλλο οι Ικαριώτες όντως ζουν πολύ. Συν ένα για τους Ικαριώτες και μόνο.

7. Βρίσκουν πάντα χρόνο για χαλάρωση. Στην πρωτεύουσα του φραπέ, το “χαλαρά” έχει αναχθεί σε επιστήμη. Όλα τα καφέ είναι το λιγότερο μισογεμάτα από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα. Συν ένα αλλά να κάνουμε και καμιά δουλειά που και που.

8. Λένε ιστορίες. Αναφέρεται στην πλούσια μυθολογική μας παράδοση και το πόσο επηρεάζει τη κουλτούρα μας. Θα το δεχτώ μια και με το όνομα μου δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Συν ένα.

9. Περνάνε χρόνο στην ύπαιθρο. Αν ύπαιθρος θεωρούνται τα πεζοδρόμια της αγοράς, θα συμφωνήσω. Αλλιώς μείον ένα, γιατί στην ύπαιθρο πάμε μόνο για να φάμε κοψίδια σε καμιά χασαποταβέρνα.


10. Εκτιμούν το καλό φαγητό και την καλή παρέα. Αυτή την ερώτηση θα την δεχτώ, γιατί είναι απολύτως αληθινή. Το φαγητό με φίλους (εντός ή εκτός σπιτιού) παραμένει η πιο αγαπημένη και αυθεντική διασκέδαση. Αν εξαφανιζόταν και η ενοχλητική και επιζήμια κακή συνήθεια του καπνίσματος στους κλειστούς χώρους, τότε θα ήταν ακόμη καλύτερα, αλλά μη τα θέλουμε κι όλα δικά μας. Συν ένα.

11. Ξέρουν που θα βρουν την ευτυχία. Το άρθρο μνημονεύει τους Στωϊκούς και τη φιλοσοφία τους. Δεν έχω φυσικά επίσημα στοιχεία αλλά κάτι μου λέει πως αν γίνει μια μικρή έρευνα για το ποιοί ήταν οι Στωικοί οι περισσότεροι θα ρωτήσουν σε ποιο μαγαζί τραγουδάνε. Μείον ένα.

Αν προσπαθήσετε να μετρήσετε το σκορ είμαστε στο μείον ένα. Παρόλα αυτά το άρθρο με έβαλε σε σκέψεις. Αν το καλοσκεφτείς απλά αναφέρει κάποιες κλασσικές αξίες: Φιλία, γενναιοδωρία, φιλοξενία, φιλοσοφία, επαφή με τη φύση, υγιεινή ζωή και πάνω από όλα στωϊκότητα. Ας προβληματιστούμε και ας γίνουμε καλύτεροι, τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.


1. Παχυσαρκία στην Ελλάδα (iefimerida, 1/7/2013)

2. The Ostrich pillow – Μαξιλάρι στρουθοκαμήλου. Δεν το έχω δοκιμάσει προσωπικά, αλλά φαίνεται πολύ αποτελεσματικό.

3. Στωϊκοί φιλόσοφοι: από το λήμα της wikipedia και από το λήμμα της Ελληνικής Εταιρείας Φιλοσοφικής Ψυχολογίας.

Τα μικρά πράγματα

Posted on

Θα πρέπει να ομολογήσω εξ αρχής πως δεν είμαι και ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος που μπορεί κάποιος να γνωρίσει. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ευγενικό, εκνευρίζομαι εύκολα (αλλά μου περνάει γρήγορα) και η κοινωνικότητα μου είναι ελαφρώς περιορισμένη. Τα πράγματα που με ενοχλούν στην Ελλάδα είναι δυστυχώς πολύ περισσότερα από αυτά που με χαροποιούν. Καθημερινά βλέπω και βιώνω συμπεριφορές που δυσκολεύομαι να δικαιολογήσω, πόσο μάλλον να αποδεχτώ, και μιλάω κυρίως για όλα αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα.

Ξεκινάω από τα διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα για τα οποία ευθύνεται ο δήμος και η κατάργηση της Δημοτικής Αστυνομίας. Προφανώς όλοι οι οδηγοί είναι απολύτως αθώοι και άμωμοι, και αναγκάστηκαν να κατεβάσουν το αυτοκίνητο τους στο κέντρο και να διπλοπαρκάρουν, γιατί συνέβη κάτι τρομερά επείγον και δεν είχαν απολύτως καμία άλλη επιλογή.CACHE_650X650_1_128306

Για το παράνομο παρκάρισμα (μηχανών και αυτοκινήτων) ευθύνεται και πάλι η ελλιπής αστυνόμευση και φυσικά η έλλειψη επαρκών θέσεων (έτσι γενικά) και όχι κάποιοι οδηγοί που θεωρούν πως δε τρέχει και τίποτα να παρκάρουν πάνω στη διάβαση ή στη ράμπα για τους αναπήρους και τα καρότσια (Έλα μωρέ, ένα λεπτάκι θα κάνω).

Για τα διαλυμένα σκουπίδια στο δρόμο ευθύνεται η ανίκανη υπηρεσία καθαριότητας και η καταραμένη κρίση. Όχι βέβαια κάποιος πολίτης που αντί να ανοίξει τον κάδο για να πετάξει τη σακούλα του, την αφήνει πεταμένη έξω και κάτω, εύκολη λεία για τα αδέσποτα (να μη φαν κάτι και αυτά;).skoupidia-2

Μια και μιλάμε για αδέσποτα, εκεί οι ευθύνες θα πρέπει να πέσουν και πάλι στην πολιτεία που δεν κάνει τίποτα. Φυσικά και δεν φταίνε οι “φιλόζωοι” που αποφάσισαν να πάρουν ένα κουταβάκι για τα Χριστούγεννα και να το ξεφορτωθούν όταν άρχισε να λερώνει τα χαλιά και τους καναπέδες. Έτσι ξαφνικά “χάνονται” τα ζώα και βρίσκονται αδέσποτα στην άλλη άκρη της πόλης. (Υπάρχουν και πιο γκραν γκινιολ περιστατικά με πεταμένα κουτάβια σε σακούλες σκουπιδιών).images

Η δημοτική αρχή είναι ο ένοχος και για την αφισορύπανση φυσικά. Ποτέ οι επιχειρηματίες της νύχτας και της μέρας. Καλύτερα ας μη μιλήσουμε για τα κόμματα που δίνουν πρώτα το καλό παράδειγμα… Μπαι δε γουει, οι αφίσες στους δρόμους είναι όλες παράνομες.

Για την κατάντια της παιδείας και την αμορφωσιά που βλέπουμε γύρω μας, φταίνε βέβαια οι εκπαιδευτικοί με τις συνεχείς απεργίες τους (φυσικά και φταίνε και αυτοί), αλλά ποτέ εμείς οι γονείς, ακόμα και αν το μοναδικό βιβλίο που κυκλοφορεί στο σπίτι είναι ο Χρυσός Οδηγός (υπάρχει ακόμα;) και ο κατάλογος του ΙΚΕΑ.


Για την έλλειψη πολιτισμού φταίνε προφανώς τα σκουπιδοκάναλα της Ελληνικής τηλεόρασης, που σερβίρουν συνεχώς προϊόντα υποκουλτούρας επειδή πουλάει, και η κυβέρνηση που έκλεισε τον μοναδικό υπέρλαμπρο φάρο πολιτισμού και ποιότητας, την ΕΡΤ. Έτσι οι εγκαταλελειμένοι τηλεθεατές αναγκάζονται να βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην οικτρή ποιότητα των λοιπών καναλιών. Να θυμήσω πως η τηλεοράσεις κλείνουν (ακόμα), από το ίδιο ακριβώς κουμπί από το οποίο ανοίγουν.

Και για να τελειώσω με ένα απο τα προσφιλή μου θέματα, η μη “απαγόρευση” του καπνίσματος σε όλους τους κλειστούς χώρους, είναι και αυτό πρώτα από όλα δείγμα του πολιτισμού μας και του σεβασμού μας προς τον διπλανό, όχι τήρησης της νομοθεσίας.

Ο Γιανναράς μιλάει για κρίση της παιδείας ως κρίση αξιών. Δεν έχει άδικο. Όλα τα παραπάνω είναι ενδείξεις παιδείας και πολιτισμού (ή μάλλον έλλειψης αυτών). Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πως ο πολιτισμός μιας χώρας δεν εκφράζεται μόνο από τους πνευματικούς της ηγέτες (δεν ξέρω αν έμειναν και πολλοί τέτοιοι) ή από τους πολιτικούς (Θοῦ, Κύριε..), μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να ξεκινήσουμε απο τα μικρά για να πάμε στα μεγάλα, μόνο όταν είμαστε εμείς οι ίδιοι οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας (και δεν εξαιρώ εμένα), μόνο τότε, ίσως θα έχουμε κάποια ελπίδα για το μέλλον.

Ένα τασάκι παρακαλώ

Posted on Updated on

imagesΕίναι Σάββατο. Έχουμε κανονίσει να βγούμε με φίλους για φαγητό. Επαναλαμβάνω, για όσους δεν το κατάλαβαν: για φαγητό. Ως γνωστοί υπέρμαχοι του έγκαιρου προγραμματισμού κλείνουμε τραπέζι. Στο τηλέφωνο, η γυναίκα μου ρωτάει αν υπάρχει κάποιος χώρος μη καπνιζόντων (λέμε τώρα). Εισπράτει μια ευγενική και μάλλον συγκαταβατική αρνητική απάντηση (κάτι σαν να συμμερίζονται τον πόνο μας αλλά να μη μπορούν να κάνουν κάτι).

Δε βαριέσαι λέμε, δε περιμέναμε και κάτι καλύτερο. Τα καταστήματα όπου ο νόμος εφαρμόζεται (για όσους δεν το θυμούνται έχουν ψηφιστεί 2 ή 3 νόμοι για την απαγόρευση του καπνίσματος) απλά δεν υπάρχουν. Εξαιρέσεις αποτελούν ίσως κάποιες μεγάλες ξένες αλυσίδες που, ακόμα και εκεί όμως, οι καπνιστές κάπως θα βολευτούν (σε τραπέζια κοντά στο παράθυρα, στον ημιπαράνομο, κλειστό με ζελατίνες, ημιυπαίθριο κλπ).

Φτάνουμε στο εστιατόριο σχετικά νωρίς και για λόγους αδιάφορους με το παρόν, έχουμε σκοπό να μείνουμε αρκετή ώρα. Μετά από 1 ώρα στο μαγαζί, νιώθω να αναπτύσσω άσθμα. Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, πόσο μάλλον να περάσω καλά. Μετά από 2 ώρες η ορατότητα έχει μειωθεί εμφανώς από τον καπνό. Να σημειώσω πως το μαγαζί ακολουθώντας τις σύγχρονες τάσεις της γαστριμαργικής αρχιτεκτονικής έχει και ανοιχτή κουζίνα έτσι ώστε ο καπνός να διαχέεται παντού.

Βλέπω στο διπλανό τραπέζι μια μεγάλη παρέα θεριακλήδων, που έχει μάλλον τελείωσει το φαγητό της και έχει ξεκινήσει τη τσιμινιέρα. Πιο πέρα το ίδιο. Με επιστημονική διαστροφή μετράω πόσοι από τους παρευρισκόμενους στο κατάστημα καπνίζουν. Το μέτρημα γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα ώστε να καταλήξω σε όσο το δυνατό πιο αξιόπιστα αποτελέσματα. Το συμπέρασμα είναι πως καπνίζουν περίπου οι μισοί. Τα επίσημα στοιχεία για το κάπνισμα στην Ελλάδα το επιβεβαιώνουν. (Το ποσοστό των ανδρών καπνιστών στην Ελλάδα, είναι το υψηλότερο της Ευρώπης: 42% {Ευρωβαρόμετρο, 2010}, το αντίστοιχο ποσοστό για τις Ελληνίδες είναι από τα υψηλότερα στο κόσμο: 39% {WHO MPOWER Report, 2009}).

Αναρωτιέμαι: όλοι οι υπόλοιποι μη καπνιστές δεν ενοχλούνται; Μόνο εγώ είμαι ο περίεργος που γκρινιάζει (μια κατηγορία που με ακολουθεί πολλά χρόνια και πλέον έχω πειστεί πως είναι αληθινή). Είναι αυτή η ατμόσφαιρα αιθαλομίχλης κάτι το επιθυμητό; Κάτι που αρέσει τουλάχιστον στους καπνιστές; Δημιουργεί μια μυστηριακή εικόνα που συγκινεί κάποιους; Το γεγονός πως το φαγητό που τρώμε έχει και αυτό ικανή ποσότητα καπνού πάνω του πάλι δεν πειράζει;

Στο κλίμα της Ελλάδας και με τις σόμπες που έχουν τοποθετήσει όλα πλέον τα καταστήματα έξω, θα ήταν τόσο τρομερό για έναν αμετανόητο καπνιστή να βγει έξω και να κάνει όσα τσιγάρα θέλει;

Πιστεύουν πραγματικά οι επιχειρηματίες της εστίασης ότι θα χάσουν πελατεία αν απαγορεύσουν οι ίδιοι απο μόνοι τους το κάπνισμα (ανεξάρτητα απο την θεωρητικά υποχρεωτική εφαρμογή του νόμου); Υπάρχουν στοιχεία από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη (για να μην πω σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο) όπου το μέτρο απαγόρευσης του καπνίσματος έχει εφαρμοστεί που να δείχνουν μείωση των επισκέψεων ή της κατανάλωσης στα εστιατόρια; Επαναλαμβάνω πως μιλάω για εστιατόρια. 

415565-Smoke-1343768965-807-640x480Καταλαβαίνω πως είναι αδύνατον να απολαύσεις τους γίγαντες του Ελληνικού πενταγράμμου στη σκηνή χωρίς τσιγάρο, ή πως ο συνδυασμός καφέ/ποτού και τσιγάρου είναι τόσο ισχυρός για τους καπνιστές που χωρίς το ένα, το άλλο δε γίνεται. Άρα, ας πούμε πως “δεν πειράζει” το κάπνισμα σε χώρους όπου δε σερβίρεται φαγητό, (ακόμα και αν μιλάμε για ένα μπαρ 40 τ.μ.) αλλά είναι τόσο δύσκολο να συμφωνήσουμε όλοι πως σε κλειστούς χώρους όπου σερβίρεται φαγητό το κάπνισμα πρέπει να απαγορεύεται αυστηρά και χωρίς εξαιρέσεις;

Προφανώς είναι πολύ δύσκολο.

ΥΓ 1: Για μια αναδρομή για τις πολλές νομοθετικές απόπειρες απαγόρευσης καπνίσματος στην Ελλάδα δείτε το αντίστοιχο άρθρο της Wikipedia.

ΥΓ 2: Πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου όπου το ποσοστό των Ευρωπαίων που επιθυμεί την απαγόρευση καπνίσματος σε εστιατόρια φτάνει το 79% και σε μπαρ το 61%. Δείτε όλη την έρευνα εδώ.

Athens Classical Marathon by a slow runner

Posted on Updated on

Athens, Sunday 10/11/2013

Athens Classical Marathon 2013 - 375.25 : I wake up minutes before my alarm clock finally sounds. It’s dark outside. I reach for my watch and get up, rather unwillingly. I feel neither refreshed nor relaxed. I shouldn’t have overdone it at the Expo yesterday. Standing and browsing the stands and strolling later, around the centre of Athens, had a negative impact to my body. The uncomfortable bed of the hotel did not help either. Things could have been worse. Most of my fellow runners at the hotel have had a 10 hour bus ride on top of the above.

5.30 : I hear the low sound of my alarm clock. I guess I have to stop the useless review on yesterdays events. I dress up and head to the breakfast buffet. Read the rest of this entry »

Ο Κλασσικός Μαραθώνιος από έναν αργό δρομέα

Posted on Updated on

Αθήνα, Κυριακή 10/11/2013

5.25 : Ξυπνάω μόνος μου λίγο πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι. Νύχτα ακόμη έξω. Βλέπω το ρολόι και σηκώνομαι, μάλλον απρόθυμα. Δε νιώθω και τόσο ξεκούραστος. Δεν έπρεπε να το παρακάνω χθες στην Expo. Η ορθοστασία, οι βόλτες στα περίπτερα της έκθεσης και αργότερα στο κέντρο της Αθήνας έδρασαν αρνητικά. Το άβολο κρεβάτι του ξενοδοχείου δε βοήθησε. Σκέψου να είχα κατέβει Αθήνα και με το λεωφορείο όπως οι περισσότεροι συναθλητές στο ξενοδοχείο.Athens Classical Marathon 2013 - 37

5.30 : Χτυπάει το ξυπνητήρι. Σήμα πως πρέπει πλέον να σταματήσω την άσκοπη αναδρομή. Ντύνομαι στα γρήγορα και κατεβαίνω για πρωϊνό.

5.50 : Ευτυχώς έχουν ανοίξει τον μπουφέ. Δημητριακά, βρώμη, μέλι, φρούτα και μαύρος καφές για να ξυπνήσω. Απείχα από τον καφέ για πάνω από μια εβδομάδα για να μεγιστοποιήσω αυτήν ακριβώς την επίδραση. Μια παρέα Γάλλων απέναντί μου έχει γονατίσει το ψωμί και τα μαρμελαδάκια. Ο καθένας έχει και το διατροφικό του πλάνο. Ευχαριστώ τον αγουροξυπνημένο, αλλά παρόλα αυτά ευγενέστατο υπάλληλο, και κατεβαίνω στο lobby.Athens Classical Marathon 2013 - 35

6.20 : Ξεκινάμε μαζί με το φίλο και συναθλητή Δημήτρη για τα λεωφορεία. Σταματάμε για ακόμα ένα espressaki στο Εverest της πλατείας Συντάγματος. Είναι γεμάτο και έχει ουρές και στα 2 ταμεία. Οι μισοί είναι οι χθεσινοβραδινοί ξενύχτες και οι άλλοι μισοί οι βλαμμένοι που θα πάνε να τρέξουν 42 και κάτι χιλιόμετρα. Άλλοι γυρνάνε από πάρτυ και άλλοι πηγαίνουν σκέφτομαι.

6.35 : Φεύγουμε για Μαραθώνα. Το κλίμα πάνω στο λεωφορείο είναι καταπληκτικό. Οι παλαιότεροι δίνουν συμβουλές για τα δύσκολα σημεία και αστειεύονται για το αν θα καταφέρουν να τερματίσουν. “Ο Μαραθώνιος της Αθήνας είναι ένας δύσκολος Μαραθώνιος. Και οι δυο λέξεις έχουν τη σημασία τους” μου είχε πει ο Δημήτρης. Το σκέφτομαι όσο βλέπω τις ανηφόρες που έχουμε να διανύσουμε και τον ήλιο που έχει αρχίσει να ξεπροβάλει.

7.20 : Μαραθώνας. Το λεωφορείο μας ξεφορτώνει, κάνα χιλιόμετρο μακριά. Κι άλλο περπάτημα. Μια πολύχρωμη πομπή έχει γεμίσει το δρόμο. Το κέφι περισσεύει. Read the rest of this entry »

Managing Uncertainty

Posted on Updated on

Managing Uncertainty in today’s IT

ImageA few days ago I attended an IT forum in Athens. It was a one day conference that gathered IT directors from all over Greece to hear about way to manage uncertainty in their IT projects. The most interesting speaker (by far) was Ian Angell. He is one of the most respected authority on organisational IT policies (judging from my google search) and definitely a controversial and provoking speaker.

His presentation in a nutshell:

1. Today’s managers are methodolics (I guess this apply to all managers and not only to IT ones). They try to solve problems just by classifying them and trying to implement a know methodology instead of looking at the real problem and overcome it with constructive thinking. Why ? Because according to the professor, with technology we are usually looking where the light is, not where the problem is. Methods are there for support not for illumination.

2. In today’s world there is no such thing as control and we all believe the illusion that our world can be controlled through methods. Unfortunately though we cannot manage uncertainty, we can manage only risk. We use categorisation and classification methods to transform uncertainty into risk and identify its tacit properties and its latencies.

3. This continuous methodological approach creates data pollution through business analytics based on numbers. But numbers are like people, torture them enough and they’ll tell you everything. As Mark Twain put it “it’s not the figures lying, its the liars figuring”.

4. There are two forms of Management: management when things are normal and management when things are not normal. Usually in problematic situation nothing is normal.

5. Most of the times technology is part of the problem, as is part of the solution.Computers and technology is nothing more than a bureaucracy. They cannot cope with subjectivity, subtlety, ambiguity and complexity. Only talent and people can leverage the power of technology.

The last book of Professor Ian Angell is available: http://sciencesfirstmistake.com/