τρέξιμο

Τρέχοντας στο Ζαγόρι

Posted on Updated on

10585244_10152547319283908_1710137448_oΤο Σαββατοκύριακο δεν ξεκίνησε καλά. Κάτι άσχημα νέα, κάτι αδιαθεσίες, κάτι η τετράωρη οδήγηση μέσα στη ζέστη, φτάσαμε στα Ζαγόρια πάνω που έπεφτε το βράδυ. Η Ελεάνα με πυρετό, εγώ να σιχτιρίζω την τύχη μας, έβγαλα τη νύχτα δύσκολα.

Σηκώθηκα στις 4.30, μισή ώρα πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και άρχισα να αρματώνομαι. Η καλή κυρία του ξενώνα είχε φροντίσει να ετοιμάσει το πρωϊνό μας από το βράδυ.

Ξεκινήσαμε για τους Κήπους όπου θα δινόταν η εκκίνηση, μια ευχάριστη και χαρωπή παρέα 3 δρομέων. Οι δυο από μας αρκούντως ανυποψίαστοι, ορεξάτοι μέσα στην άγνοια μας. Συμπέρασμα: 10564045_10152547319208908_1557977884_oΤο πρωί στο βουνό κάνει κρύο, όχι απλά δροσιά. Ευτυχώς που ήταν ανοιχτό το καφενείο και λουφάξαμε μέσα. Σε λίγο πήραμε θέση στην εκκίνηση και αρχίσαμε το καλαμπούρι με τους υπόλοιπους και τις απαραίτητες selfies για να ικανοποιήσουμε τη ματαιοδοξία μας.

Read the rest of this entry »

Challenge Accepted!

Posted on Updated on

Μια μέρα, κάπως χωρίς να το πολυσκεφτείς ξεκινάς να τρέχεις. Στην αρχή, κάνεις κάτι 5άρια όπου προσπαθείς να μη χάσεις την αναπνοή σου. Σιγά σιγά, μόλις αισθανθείς λίγο πιο σίγουρος, ανεβάζεις την ένταση, την απόσταση. Κάνεις το πρώτο 10άρι και το γιορτάζεις με μια τεράστια μακαρονάδα, γιατί τόση ώρα έτρεξες, τόσο ίδρωσες, δε μπορεί κάτι έκαψες (895 kcal για την ακρίβεια).

ImageΟ καιρός περνάει και καθώς έρχεται ο χειμώνας, βγαίνεις να τρέξεις με φόρμες και κάτι βαριά φούτερ γιατί κρυώνεις. Μετά μαθαίνεις. Αφήνεις τα πολλά ρούχα σπίτι. Εξοπλίζεσαι. Τα κολάν είναι μεγάλη εφεύρεση. Καταλαβαινεις πως το τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων δεν είναι απλά το ένα πόδι μπροστά απο το άλλο. Μαθαίνεις τι να φοράς, πως να πάτας, πως να βελτιώνεις τη στάση σου, πως να αναπνέεις, που να επιταχύνεις και που όχι, πως να συγκεντρώνεσαι. Αρχίζεις να ψάχνεις σχετικά site και άρθρα στο δίκτυο. Γράφεσαι σε ένα σύλλογο κι ας είσαι μοναχικός (και δρομέας, και άνθρωπος).

Read the rest of this entry »

Τι έμαθα από το τρέξιμο

Posted on Updated on

Ένας μικρός απολογισμός (το άρθρο αναδημοσιεύθηκε και στο Runningnews.gr)

Όταν τρέχεις, έχεις αρκετό χρόνο να σκεφτείς και μάλιστα πιο νηφάλια απο οποιαδήποτε άλλη ώρα. Στην αρχή, όταν οι αποστάσεις είναι ακόμα μικρές, σκέφτεσαι τα καθημερινά, τα τετριμένα. Λογαριασμούς, ραντεβού, εκκρεμότητες, υποχρεώσεις…Όσο όμως το τρέξιμο σου γίνεται σχεδόν καθημερινή συνήθεια, μαθαίνεις να σκέφτεσαι μόνο αυτά που έχουν σημασία. Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τα σημαντικά. Μαθαίνεις να ρωτάς. Μαθαίνεις. Read the rest of this entry »

Τρέχοντας

Posted on Updated on

Πριν απο αρκετά χρόνια, τόσα που η ανάμνηση έχει γίνει πια λίγο συγχεχυμένη, είχα διαβάσει ένα άρθρο για έναν υπερμαραθώνιο. Για αθλητές που μπορούσαν να τρέχουν για μέρες και νύχτες, ολόκληρες και να τερματίζουν όρθιοι, με ένα χαμόγελο ευτυχίας και ικανοποίησης.running

Εντυπωσιαζόμουν τότε, όπως και σήμερα φυσικά, με αυτούς του ανθρώπους αλλά ποτέ δε σκέφτηκα να αναζητήσω τα ίδια συναισθήματα μέσα από το άθλημά τους. Από τότε πέρασα απο διάφορα αθλήματα, χωρίς ποτέ να αφιερώσω τις ώρες που απαιτούνταν για να διεκδικήσω κάποια σοβαρή διάκριση. Η σχέση μου με το τρέξιμο έμενε στη προθέρμανση.

Πριν από 1,5 περίπου χρόνο και αφού μόλις είχα κλείσει τα 40 χρόνια παρουσίας μου στον πλανήτη, σκέφτηκα να προσθέσω λίγο τρέξιμο στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα μου. Χωρίς να το καταλάβω καλά καλά άρχισα να προετοιμάζομαι για τον πρώτο μου μαραθώνιο. Αυστηρό καθημερινό πρόγραμμα προπονήσεων ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών, ακόμα μεγαλύτερη προσοχή στη διατροφή, διάβασμα για τεχνικές, στρατηγικές, παπούτσια, εξοπλισμό και φυσικά καταγραφή και παρακολούθηση όλων των παραπάνω (το runkeeper και το nike+ να ΄ναι καλά). Γρήγορα τα χιλιόμετρα άρχισαν να αυξάνονται και να γίνονται όλο και πιο εύκολα.

Τερμάτισα τον πρώτο μου μαραθώνιο τον Απρίλιο στη Θεσσαλονίκη. Πέλλα – Λευκός Πύργος στις 5 ώρες και 1 λεπτό. Κυρίως όμως τερμάτισα με ένα μεγάλο χαμόγελο, καταπληκτική διάθεση και αντοχή να τρέξω και μερικά ακόμα χιλιόμετρα.

Τον 1,5 χρόνο που πέρασε δεν έχω χάσει πάνω από 3-4 προπονήσεις και όπου κι αν βρίσκομαι (εντός ή εκτός Ελλάδας), χειμώνα ή καλοκαίρι θα βγω να δω το χάραμα και να ανακαλύψω την πόλη που ξυπνάει.

Τα συναισθήματα που νιώθεις δεν μπορούν εύκολα να μεταφερθούν σε όσους δεν τα έχουν βιώσει, όπως ισχύει στις περισσότερες περιπτώσεις. Ξεχωρίζεις εικόνες και στιγμές που σου μένουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό. Τις συνδυάζεις με τη μουσική που ακούς εκείνη την ώρα και τότε όλα ξεκαθαρίζουν.

Όπως ένα δροσερό φθινοπωρινό Σαββάτου, μετά από μια πολύ δύσκολη επαγγελματικά εβδομάδα, και μετά από 19 χλμ έβλεπα τη Θεσσαλονίκη λουσμένη στον πρωινό ήλιο και άκουγα τους stones να μου τραγουδάνε το “you can’t always get what you want”.

Ένα χάραμα μέσα στο Χειμώνα στη Βαρκελώνη όταν η πόλη ξυπνούσε και ο ήλιος έβγαινε πίσω απο τη Ramblas.

Ένα αξημέρωτο πρωί στο Λονδίνο με καταχνιά και κρύο όταν έτρεχα δίπλα στο ποτάμι και αντίκρυσα το φωτισμένο ακόμα Big Ben.

Όμως ο δρόμος αυτός δεν έχει τελειωμό. Τώρα βλέπω τους αγώνες βουνού και τους αθλητές που ανεβοκατεβαίνουν ολόκληρο τον Όλυμπο σε λιγότερο απο 5 ώρες, ή τους υπεραθλητές που παλέψαν με το MontBlanc και το νίκησαν μετά απο σχεδόν 2 μερόνυχτα. Δακρύζω και συγκινούμαι με τα δικά τους κατορθώματα. Παίρνω κι εγώ λίγη από τη δόξα τους.

Λυπάμαι μόνο γιατί ανακάλυψα το τρέξιμο αρκετά μεγάλος. Όμως δεν ανακάλυψα απλώς ένα άθλημα, ένα hobby ή μια απασχόληση πέρα απο τη δουλειά. Ανακάλυψα ένα τρόπο ζωής. Κάθε μέρα αναμετράμαι με τον εαυτό μου, κάθε μέρα παλεύω για το καλύτερο, δε μου φτάνει πια να τερματίσω άλλο ένα μαραθώνιο, θέλω να τρέξω πιο ψηλά, πιο μακρυά, πιο πολύ. Θέλω να ανέβω και εγώ στον Όλυμπο, να αναμετρηθώ και εγώ με τα βουνά.

Θέλω να φαντάζομαι και εγώ τον εαυτό μου να τρέχει μέ όλους αυτούς τους ασταμάτητους υπεραθλητές και ας περνάω την αψίδα του τερματισμού τελευταίος. Ελπίζω να προλάβω.

ΥΓ: Για την ώρα πάμε στην Αθήνα για τον Κλασσικό Μαραθώνιο.